انتظار برای پیروزی کوبانی ، همزاد » صدای کوبانی » بودن است !

 حالا و پس از کوبانی ما ، یعنی این اردوی بی شماران تاریخ ، وقتی که خیابان ها را به اشغال خود در می آوریم و فریاد می زنیم " پژی پزی به رخودانی کوبانی " در واقع مثل اینست که شعار می دهیم " بربریت " جهان سرمایه را نمی خواهیم .

حالا و پس از کوبانی ، ما ، یعنی این اردوی بی شماران تاریخ ، وقتی که خیابان ها را به اشغال خود در می آوریم و فریاد می زنیم » پژی پزی به رخودانی کوبانی » در واقع مثل اینست که شعار می دهیم » بربریت » جهان سرمایه را نمی خواهیم .

سایت خبری جنبش خرداد : در انتظار نشستن برای پیروزی #کوبانی با » صدای کوبانی » بودن معنی می دهد !
انتظار و از کف ندادن امید برای پیروزی یک مدل خودحکومتی نوپا ، فارق از گرایشات مخرب فرقه ای ، مذهبی ، عشیره ای و قومی ، همدلی کردن با مدلی سکولار و مبتنی بر دموکراسی مشارکتی و مبتنی بر شورا و فصل الخطاب بودن رای شوراها ، تنظیم نبض مان با مدلی که بر رای ، وزن و نقش زنان تکیه دارد و در یک کلام فراگیر کردن شعار » خودمدیریتی از پائین به بالا » ، همان چیزی که همین حالا در کوبانی و سایر کانتون های غرب کردستان ( روژئاوا ) جریان دارد ، مستلزم همبستگی و حمایت های بالقوه و بالفعل با مقاومت کوبانی است .
کوبانی و مدل خودگردانی اش ، همچون خاری در چشم آمریکا و همه متحدین کوچک و بزرگش و حتی حکومت های داعشی ، از جمله جمهوری اسلامی حاکم بر ایران است . کوبانی شدیدا مزاحم پروژه » خاورمیانه بزرگ » دولت آمریکاست . مدلی که با استفاده از یک فرصت بی همتا در میانه جنگ های بربرمنشانه حکومت بشار اسد خونخوار و گروه های ریز و درشت اسلامی همسان خودش ، از دوسال پیش بدینسو آرام آرام شکل گرفت و با سه کانتون » کوبانی » ، » جزیره » و عفرین ، روژئاوا – غرب کردستان سوریه را در نوردید و بغیر از محدوده معینی صدایش شنیده نشد و حتی وقتی هم که شنیده جدی گرفته نشد و بدتر از آن از سوی بسیاری از نیروهای کمونیست و چپ ایران و جهان با تشکیک روبرو گردید . اگر اینگونه است ، که هست ، بنابراین از مدیا و رسانه های غربی انتظار برای پوشش دادنش ، مسخره بوده و هست .

حالا کوبانی ، مرکز و قلب این کانتون ها ، پس از دو سال جنگ و گریز جانانه و حماسی با گروه های ریز و درشت اسلامی ، اینبار از سوی دشمنان قوی تر و مجهزتری ، یعنی «دولت اسلامی»( داعش) و ترکیه مستقیم و غیر مستقیم زیر شدیدترین حملات قرار دارد .
غرب و بویژه آمریکا در این وسط البته که فقط نظاره گر نبوده و نیستند . اینهاکه همگی در ظهور و عروج » دولت اسلامی » دست داشتند و داعش حاصل و نتیجه سیاست های فاجعه بار » ژئو پولتیکی » و بلندپروازانه شان در خاورمیانه است ، با تمام قوا و از طریق بمباران تبلیغاتی رسانه های » ماین استریم » خود از جمله بی بی سی فارسی و رسانه های مشابه فارسی زبان ،همچون کرکس ها ، در انتظار سقوط کوبانی و تسلیم شدنش نشستند . اشتباه محاسباتی آنها در طی 28 روزی که هیچ عکس العملی در برابر وقایع کوبانی از خود نشان ندادند ، این بود که انتظار » مقاومتی افسانه ای » از سوی مدافعین شهر در تاکتیک و استراتژی شان جائی نداشت و فکر می کردند پیشقراول شان داعش کار را تمام خواهد کرد و از این طریق مشکل شان با دولت شبه فاشیست و عضو ناتو ، یعنی ترکیه ، نیز حل خواهد شد . نقشه شان این بود که بواسطه سقوط کوبانی و تسلیم مقاومت ، در هیبت » ناجی » وارد بازی شوند .
کوبانی و مقاومتش اما درس بزرگی به آنها داد و همه پازل ها و نقشه هایشان را برهم زد .
حالا هم که این جا و آنجا با حملات هوائی شان وارد معرکه شده اند، دلایل متعددی می تواند داشته باشد . از جمله آنها فشار افکار عمومی جهان ، بازسازی چهره نداشته شان دراتحاذ سیاست «بی عملی » تاکنونی شان  و …… . یک پارامتر مهم دیگر را نیز اما نباید  فراموش کرد : نابودی همه زیرساخت های کوبانی و منوط کردن بازسازی شهر، به همکاری های بی اما و اگر حزب اتحاد دموکراتیک – سوریه با خود خودشان پس از پایان دادن به » غائله » داعش .
هر چه که نقشه شان باشد ، یک چیز روشن است . آنهم اینکه ما نباید به هیچ عنوان به یک توهم و ساده لوحی در بغلطیم و فکر کنیم که مداخله کنونی شان ، آنهم بعد از بیست و هشت روز مقاومت جانانه » یگان های مدافع خلق » در برابر هیولاهای داعشی ، نشان از » دوستی » و دخالت بشردوستانه » شان می دهد.
فراموش نکنیم اگر ما مردم آزاده و برابری طلب در انتظار پیروزی » نبرد کوبانی » هستیم ، آنها ، دشمنان مان هنوز که هنوز در انتظار سقوط کوبانی خواهند ماند . چه توسط داعش و چه توسط خودشان و در آینده ای نزدیک .
اگر صدای کوبانی نباشیم ، اگر توهم متوهمین را افشاء نکنیم ، اگر سیاست سلطه جویانه غرب و متحدینش در خاورمیانه را برملاء نکنیم و اگر در یک کلام ، بدون قید و شرط و تمام قد از سیستم » دموکراسی مشارکتی » نوپای مان در غرب کردستان حمایت و همبستگی و کمک های بالقوه و بالفعل نکنیم ، آنها پیروز خواهند شد و انتظار ما بهمراه امید های مان بار دیگر پژمرده و برای مدتی دیگر به محاق خواهد رفت.
کوبانی و مردمان جهان ، یعنی همه آن لگدمال شدگان تاریخ و اردوی زحمت و کار حالا دیگر یک پیکرند .
مرگ سیاسی کوبانی ، مرگ سیاسی ما هم در یک دوره سیاسی معین خواهد بود . حالا و پس از کوبانی ما ، یعنی این اردوی بی شماران تاریخ ، وقتی که خیابان ها را به اشغال خود در می آوریم و فریاد می زنیم » پژی پزی به رخودانی کوبانی » در واقع مثل اینست که شعار می دهیم » بربریت » جهان سرمایه را نمی خواهیم . در مقابل اردوی سرمایه هیچ آلترناتیوی جز » سوسیالیسم » هنوز زاده نشده است . ما هنوز که هنوز افتخار آن را داریم و باید داشته باشیم ، ختی پس از فروپاشی » سوسیالیسم واقعا موجود !!؟ » ، که بلند بلند فریاد بر آوریم : بربریت یا سوسیالیسم ؟ و پاسخ مان دومی باشد .

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: