دیدگاه حزب کمونیست ایران : رژیم جمهوری اسلامی در «ژنو» به زانو در آمد

ashton-genvحزب کمونيست ايران : صبح روز یکشنبه سوم آذر ماه پایان دور اخیر مذاکرات هسته ای جمهوری اسلامی با دولتهای موسوم به 1+5 در «ژنو» اعلام شد. بر پایه توافقاتی که در این مذاکرات انجام گرفته است رژیم جمهوری اسلامی متعهد شده است که: غنی سازی اورانیوم بالای پنج درصد را متوقف کند؛ ذخایر اورانیوم غنی شده بین پنج تا ٢٠ درصد را «خنثی» نماید؛ نیمی از سانتریفیوژهای موجود در تأسیسات «نطنز» و سه چهارم سانتریفیوژهای موجود در تأسیسات «فردو» را غیر فعال کند؛ میزان ذخایر اورانیوم غنی سازی شده در حد ٣.٥ در صد را در طول شش ماه آینده افزایش ندهد؛ فعالیتها چه در خصوص سوخت رآکتور و چه در خصوص انتقال آب سنگین در تأسیسات «اراک» را معلق کند؛ به مأموران آژانس بین المللی انرژی اتمی اجازه بازدید روزانه از تأسیسات «نطنز» و «فردو» و همچنین اجازه بازدید از تأسیسات ساخت و نگهداری سانتریفیوژ و همچنین بازدید از معادن اورانیوم کشور را بدهد. رژیم اسلامی در مقابل امتیازاتی که داده در اثر تعلیق محدود تحریم ها به حدود هفت میلیارد دلار از پول های بلوکه شده برای مخارج معین و به 4 میلیارد و 200 میلیون دلار از پول حاصل از فروش نفت طی 6 ماه آینده دسترسی خواهد داشت، اما حدود ١٠٠ میلیارد دلار دارایی های ارزی ایران همچنان به دلیل تحریمها قابل دستیابی نیستنددر حالی که مطبوعات و سران دولت های غربی این توافقنامه را تحمیل شرایط به شدت محدود کننده بر جنبه های حساس فعالیت هسته ای جمهوری اسلامی نام نهادند، روحانی ریاکارانه کوشید این سرشکستگی را یک پیروزی جلوه دهد. در حالی که اجرای این توافقنامه به بلند پروازی های اتمی جمهوری اسلامی در منطقه پایان می دهد، روحانی بخاطر برسمیت شناختن حقوق هسته ای ایران در مذاکرات «ژنو» به ولی فقیه تبریک گفت و وی نیز با رندی آن را پذیرفت. سران رژیم که از تأثیرات عقب نشینی گام بگام در مقابل غرب بر ذهنیات و روحیه مردم ایران آگاه هستند هر طور شده می خواهند روند این سازش را یک موفقیت برای رژیم جمهوری اسلامی جلوه دهند.

تردیدی نیست که تأثیرات تحریم های بین المللی و خطر فروپاشی اقتصاد ایران و تأثیرات این اوضاع بر تشدید فقر و فلاکت توده ای و هراس از خیزش توده ای کارگران و مردم کوچه و خیابان بود که رژیم را ناچار کرد در پای میز مذاکرات هسته ای در «ژنو» تن به چنین خفتی بدهد. بنابراین کارگران و مردم ایران حق دارند که پایان دادن به ماجراجویی های جنون آمیز اتمی رژیم در منطقه و خطرات ناشی از آن را دستاورد مبارزات خود و خوف و وحشتی بدانند که به جان رژیم انداخته اند. این رژیم باید تاوان ماجراجویی های جنون آمیز هسته ای را بدهد. مردم ایران باید بخاطر صد ها میلیارد دلاری که هزینه پروژه هسته ای شده، بخاطر تحریم های اقتصادی و فقر و فلاکتی که به مردم تحمیل گردیده، بخاطر اینکه مردم را زیر فشار تهدید و جنگ روانی قدرت های امپریالیستی قرار داده و در همانحال به بهانه مقابله با دشمن خارجی فضای سرکوب در جامعه را تشدید کرده، رژیم جمهوری اسلامی را از هر سو تحت فشار قرار دهند.
اما توافقات رژیم با گروه 1+5 بر سر برنامه های هسته ای رژیم جمهوری اسلامی تازه اول کار است. بحران هسته ای رژیم هم برای قدرت های غربی و هم برای جمهوری اسلامی محملی است تا از کانال آن اهداف سیاسی اساسی تری را تعقیب کنند. آمریکا در پی رام کردن رژیم در چارچوب نظم منطقه ای مورد نظر خودش است و جمهوری اسلامی نیز ورود به بازار سرمایه داری جهانی، برسمیت شناخته شدن به عنوان قدرت منطقه ای، و تضمین بقای خودش را تعقیب می کند. برای قدرت های غربی به زانو در آوردن رژیم جمهوری اسلامی در بحران هسته ای، مقدمه ای برای به عقب راندن و به تمکین واداشتن جمهوری اسلامی در کانون های بحرانی منطقه خاورمیانه است. آمریکا می خواهد که رژیم جمهوری اسلامی در تجدید نظم امپریالیستی در خاورمیانه به سهم بسیار کمتری تمکین کند و سیاست های عملی خود را با استراتژی آمریکا در این منطقه انطباق دهد. رژیم جمهوری اسلامی که اکنون یک پای جنگ داخلی در عراق و بحران در سوریه است باید به «ثبات» مورد نظر آمریکا در این کشورها یاری رساند و نیروی سپاه پاسداران را از سوریه بیرون بکشد. رژیم اسلامی باید در قدم های بعدی از حمایت های مالی و تسلیحاتی حماس در فلسطین و حزب الله در لبنان و نیروهای ارتجاع اسلامی در خاورمیانه دست بردارد.
سران رژیم هر اندازه هم آغاز این روند جدید در مناسبات با آمریکا و غرب را به طرزی خود فریبانه «پیروزی» بنامند در عمل نشان داده اند که بر شکست خود و خطرات ناشی از آن واقفند. آنها پس از اعدامهای چند صد نفره و تشدید فضای سرکوب در طی چند ماه اخیر دوباره خط و نشان کشیده اند. چند ساعت قبل از اعلام شکست رژیم در مذاکرات «محمد علی جعفری»، فرمانده سپاه، و «حسن فیروزآبادی»٬ رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، آغاز موج تازه ای از سرکوب به بهانه بی حجابی را اعلام کرده اند. فیروز آبادی خیزش قهرمانانه مردان و زنان ایران در سال 88 علیه کلیت رژیم را بی حجابی سازمان یافته نامید. او به این ترتیب و به طور غیر مستقیم گفت حمله به زنان و بدحجابی باید چنان شدید باشد که کسی به فکر خیزش نیفتد.
اما علیرغم این شاخ و شانه کشیدن ها در دنیای واقع با به زانو در آمدن رژیم در «ژنو»، اقتدار آن در ایران و در میان مردم منطقه فرو می ریزد. جمهوری اسلامی با این سازش یکی از سلاح های خود را در مقابله با کارگران و مردم حق طلب و آزادیخواه ایران از دست می دهد. حکومت اسلامی دیگر نمی تواند به بهانه مقابله با دشمن خارجی عوارض مصیبت بار تحریم های اقتصادی و امنیتی کردن فضای حاکم بر جامعه و زیر پا نهادن ابتدایی ترین حقوق انسانی را به مردم تحمیل نماید.
بر خلاف تصوری که سران رژیم و برخی از نیروهای اپوزیسیون بورژوایی ایران دامن می زنند توافقات «ژنو» نمی تواند کلید حل بحران اقتصادی ایران و پایان دادن به فقر و فلاکت توده ای باشد. رژیم همانطور که تاکنون نشان داده است هر پیشروی در سازش با غرب را با تشدید سرکوب در داخل همراه کرده است. دولت روحانی می خواهد در دراز مدت سازش و عادی سازی مناسبات با غرب را به زمینه پیشبرد سیاستهای اقتصادی نئولیبرالی تبدیل نماید. سیاستی که که جز به روز سیاه نشاندن کارگران و زحمتکشان نتیجه دیگری بدنبال نخواهد داشت. در شرایط کنونی یاری رساندن به برپایی یک جنبش مطالباتی نیرومند سیاسی و اقتصادی، با خواستهای روشن و توده گیر و تلاش بیوقفه جهت سازمانیابی کارگران از اهمیت حیاتی برخوردار است. رژیم جمهوری اسلامی را باید در برابر خواست کارگران و مردم زحمتکش نیز به زانو در آورد. این رژیم را باید سرنگون کرد.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: