اعلامیه : بیش از ١١٢ کارگر کارخانه تولید پوشاک در بنگلادش در آتش سوختند !

در روز شنبه 24 نوامبر 2012 بر اثر آتش سوزی در یکی از کارخانه های تولید پوشاک بنام «مد تازرین» در نزدیکی های شهر «داکا» پایتخت بنگلادش، بیش از صد و دوازده کارگر جان خود را از دست دادند. علاوه بر جسد سوخته بیش از 100 نفر در داخل ساختمان ، شدت آتش سوزی در آن کارخانه هشت طبقه به حدی بود که بعضی از کارگران برای گریز از حریق با شکستن شیشه ها خود را از ساختمان به بیرون پرتاب میکردند و به همین دلیل هم 12 نفر ار آن ها کشته و بقیه بشدت زخمی شده اند. یکی از ماموران آتش نشانی در محل به خبرنگاران گفت که در هنگام بروز آتش سوزی در این کارخانه ، هیچ راه خروج اضطراری ای به خارج از ساختمان وجود نداشته است.از سال 2006 تا به حال یعنی تنها در ظرف شش سال گذشته ، تعداد کشته شده گان کارگر در آتش سوزی ها کارخانه های تولید پوشاک در بنگلادش به بیش از 315 نفر رسیده است.  در آتش سوزی سال 2006 در یک کارخانه دیگر 63 نفر کارگر جان خود را از دست دادند.  اما حادثه آتش سوزی در کارخانه «مد تازرین» تا به حال بیشترین رقم قربانی در تاریخ کشور بنگلادش را به جا گذاشته است.

کارگرانی که جان سالم بدر برده بودند اظهار داشتند که آتش از طبقه اول که به عنوان انبار پارچه و لباس استفاده میشد شروع شده و به سرعت به سایر طبقات کشیده شده بود.  با شنیدن آژیر خطر ، وقتی که کارگران خواسته بودند که محل کار خود را ترک کنند با ممانعت بعضی از کارفرماهای بخش خود روبرو شده بودند.  کارفرمایان از کارگران خواسته بودند که هم چنان به کار خود ادامه بدهند و علت صدای آژیر خطر را به خرابی آن دستگاه نسبت داده بودند.  سرانجام وقتی که کارگران با دود سیاه و غلیظ روبرو شده بودند ، به تنها در خروجی عقب ساختمان هجوم می آورند اما چون آن در از بیرون زنجیر و قفل شده بود ، بسیاری از آن ها از شدت دود زیاد همان جا پشت در خفه می شوند.  تنها کارگرانی که به پشت بام ساختمان پناه برده بودند از این فاجعه غم انگیز جان سالم بدر بردند.  بعضی از کارگران به وجود سیلندر های آتش خاموش کن اشاره کرده بودند که بیشتر حالت تزئینی داشته و برای جلب نظر بازرسان ایمنی خریداران فروشگاه های زنجیره ای بزرگ تهیه شده بودند ولی کار نمی کردند.

کارگران این کارخانه سال ها بود که ضمن اعتراض به  شرایط وحشتناک کاری خویش تلاش میکردند تا کارفرمایان را به رعایت حداقل مسائل ایمنی و بهبود شرایط کار مجبور سازند.  اما کارفرمایان همواره  ادعا می کردند که بودجه ندارند و می گفتند که: «تحت فشار هستیم که با هزینه کمتر تولید را بالا ببریم». اما این ادعا ها در حالی بود که در آمد خالص بخش پوشاک در بنگلادش در سال مالی 2012  که در ماه جون تمام شد حدود نوزده میلیارد دلار برآورد شده است.  بنابراین، علیرغم این که بارها به مسئولین این کارخانه هشدار داده شده بود که مسائل ایمنی را رعایت بکنند اما آن ها توجهی به این هشدار ها نکرده و کارگران را مجبور می کردند که  در بدترین شرایط محیط کاری و در شرایط  بسیار نا امنی ، با نازل ترین دستمزد ها برای تامین معاش خود کار کنند.  لازم است که تاکید شود که مشتریان تولیدات پوشاک بنگلادش و همچنین کارخانه ای که در آتش سوخت را عمدتا فروشگاه های زنجیره ای بزرگی چون وال مارت ، جی –سی –پنی ، تِسکو، مارکس  اِسپنسر و آی کیا و دیگر فروشگاه های پوشاک آمریکایی و اروپایی تشکیل می دهند.
در اعتراض به مرگ فجیع کارگرانی که در جریان آتش سوزی کارخانه «مد تازرین» جان باختند، در روز دوشنبه 26 نوامبر هزاران کارگر در «داکا» کارخانه ها را بسته و به خیابان ها ریختند. آن ها در اعتراض به سرمایه داران زالو صفتی که باعث چنان فاجعه انسانی و مرگ بیش از 112  کارگر شده بودند با خشم تمام جاده ها را مسدود کردند و درخواست «مجازات مقصرین اصلی این فاجعه» به شعار اصلی آنان تبدیل شد.  بر طبق آخرین گزارشات مطبوعات ، صاحبان کارخانه قرار است 1250 دلار بابت بهای زندگی هر کارگر جانباخته به خانواده های آن ها بپردازند!!! اما مگر پول می تواند جان کارگران جان باخته را باز گرداند؟  آیا این مقدار پول مگر قادر خواهد بود درد ها و رنج هائی که این فاجعه در میان بازماندگان و خانواده های آنان به وجود آورده است را جبران کند؟  صرف نظر از این که هیچ چیز جای جان و زندگی کارگران کشته شده در آتش سوزی اخیر که به دلیل سود جوئی هر چه بیشتر سرمایه داران اتفاق افتاد را نمی گیرد، اما همین رقم کوچکی که صاحبان کارخانه مذکور قول پرداخت آن را به خانواده کارگران در آتش سوخته را داده اند، خود به تنهائی افشاگر ماهیت استثمارگرانی است که کارگران را در زمان زندگی شان با نازل ترین دستمزدها تا پای جان زجر کش می کنند و در زمان مرگ هم ارزش زندگی آن ها را چنین حقیرانه رقم می زنند.  مسلم است که این واقعیت ویژه بنگلادش و یا این کشور و آن کشور نیست، بلکه در همه جا سرمایه داران با مکیدن شیره جان کارگران جیب خود را پر می کنند و در زمان «حوادث هنگام کار» هم خود را مبرا از تقصیر نشان می دهند.  این داستانی است که همزاد عمر سرمایه داری بوده و بیش از چند صد سال است که تکرار می شود. از آتش سوزی کارخانه نساجی در نیویورک در سال 1911 که طی آن 147 کارگر زن و مرد و کودک جان باختند؛ فاجعه ای که سر آغاز جنبشی عظیم در راستای احقاق حقوق پایمال شده کارگران زن در جهان شد تا امروز که 112 کارگر کارخانه تولید پوشاک «مد تازرین» بنگلادش که عمدتا هم زن بودند جان خود را از دست دادند، در همه جا این سود جوئی سرمایه داران بوده که جان کارگران را به خطر انداخته است.  واقعیتی که نشان می دهد تا نظام ظالمانه سرمایه داری پا بر جاست استثمار و مکیدن شیره جان کارگران و عدم توجه به امنیت شرایط کاری آن ها هم پایانی ندارد. این امر خود ضرورت نابودی این نظام ظالمانه  را با برجستگی هر چه بیشتری در مقابل همه کارگران قرار می دهد.
به امید اینکه اعتراضات کارگری دوشنبه 26 نوامبر شعله های آتشی را فروزان تر سازد که در تداوم خود نظام سرمایه داری حاکم را در زبانه های خود بسوزاند تا کارگران بتوانند سیستمی انسانی مبتنی بر منافع و خواست های خود بر خرابه های این نظام ضد انسانی بنا سازند.
نابود باد نظام ظالمانه سرمایه داری!
پیروز باد رزم دلاورانه کارگران سراسر جهان!
چریکهای فدائی خلق ایران
6 آذر 1391 – 26 نوامبر 2012

 

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: