مردم ایران قربانی حکومت هائی بوده و هستند که بر گرده آنان نشسته و امکان جمع شدن ، آگاه شدن و دستیابی به اراده جمعی از آنان گرفته اند . آنانی که قدرت دارند و ثروت مردم را قربانی کرده و راههای شکلگیری اراده جمعی را از آنان می گرفته اند . واقعیت آنست که در نتیجه عدم وجود فضای باز سیاسی این اراده جمعی نمی تواند شکل بگیرد . بنابراین انقلاب بهمن هر چند که انقلابی اصیل بود ولی تضمینی وجود نداشت که به خواسته های خود برسد . روحانیت نهادی بود قدرتمند و گره خورده در سلطنت . مردم اما چون نمی دانستند که چه می خواهند ، هر چند که چنین گره خوردگی را در هم شکستند ولی چون نمی دانستند که چه می خواهند ، خود و بدست خود در واقع به روحانیت پناهنده شدند . چرا که آنان تنها نیروئی بودند که همه امکانات سازماندهی را داشتند . چنین شد که انقلاب شکست خورد .





















